Jest bogaty, przystojny, ma na swoim koncie sukcesy w biznesie i polityce. Poglądy polityczne ma w sam raz dla elektoratu republikańskiego – sprzeciwia się przerywaniu ciąży i legalizacji związków homoseksualnych, ale za to jest za ułatwieniami imigracyjnymi i powszechnym systemem opieki zdrowotnej. Słowem, idealny kandydat republikańskiego środka, o którego wystawieniu marzy zapewne niejeden działacz partyjny. Jednak czy Amerykanie będą gotowina poparcie kogoś, kogo przodkowie praktykowali poligamię i kto nigdy się nie odciął od swoich mormońskich korzeni? Na razie jednak Mitt Romney, jako pierwszy tak poważny kandydat z tej grupy religijnej, radzi sobie całkiem nieźle.

Można powiedzieć, że Romney walkę o prezydenturę ma we krwi – już jego ojciec,gubernator Michigan, starał się o republikańską nominację w 1968 roku. Początkowo Romney senior miał nawet całkiem wysokie poparcie, ale pogrzebał swoje szanse niefortunną wypowiedzią o praniu mózgu, któremu miał być poddany przez rządową propagandę w sprawie Wietnamu, co zostało uznane za słabość charakteru. Młody Romney początkowo jednak nie wykazywał ciągot politycznych, zdobywając wykształcenie prawnicze i parając się z powodzeniem konsultingiem. Jego zdolności do przyciągania pieniędzy zostały zauważone przez komitet organizacyjny zimowych igrzysk olimpijskich w kolebce mormonów – Salt Lake City, borykający się z kilkusetmilionowymi długami, co groziło samemu przeprowadzeniu imprezy. Jako nowy przewodniczący komitetu Romney doprowadził nie tylko do tego, że igrzyska się odbyły, ale też do wypracowania blisko 100 milionów dolarów zysku.

Olimpiada była dla Romneya przepustką do wkroczenia w świat wielkiej polityki. Szansa nadarzyła się w 2003 roku, w związku z wyborami gubernatorskimi w Massachusetts. Ówczesna republikańska gubernator nie radziła sobie dobrze na tym stanowisku, więc lokalni działacze zaczęli się rozglądać za innym kandydatem. Romney, opromieniony sukcesem igrzysk i rodzinną tradycją polityczną, był naturalnym kandydatem. Ostatecznie wyprzedził kandydatkę Demokratów o 5 punktów procentowych, w czym pomogło mu hojne finansowanie kampanii z własnych środków.

Jako gubernator Romney był popularnym politykiem, choć niektóre jego decyzje większość wyborców republikańskich musiały wprawić w zdumienie. Dużą część swojej energii poświęcił na zlikwidowanie dziury budżetowej, co udało mu się osiągnąć kosztem podniesienia podatków i opłat oraz redukcji finansowania stanowych uczelni wyższych. Innym znaczącym posunięciem Romneya było wprowadzenie powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego na obszarze swojego stanu- idei w Ameryce uważanej za bardzo socjalistyczną. Poza tym na początku swojej kadencji wyrażał ostrożne poparcie dla związków partnerskich, jako alternatywy dla bardziej rewolucyjnego pomysłu małżeństw homoseksualnych, ale później z tego się wycofał. Z drugiej strony w 2005 roku poddał pod głosowanie projekt ustawy przywracającej w Massachusetts karę śmierci za najcięższe przestępstwa w rodzaju terroryzmu, czy wielokrotnych zabójstw, ale propozycja przepadła w głosowaniu.

Romney nie kandydował na drugą kadencję, poświęcając dalsze rządy nad Bostonem i okolicami na rzecz ambitniejszego celu. Pierwsze rozważania na temat jego ewentualnych szans w wyborach prezydenckich miały miejsce już w 2004 roku. W lutym 2007 roku, zaraz po zakończeniu kadencji, oficjalnie ogłosił swój zamiar ubiegania się o republikańską nominację i jako pierwszy rozpoczął kampanię na szeroką skalę, z wykorzystaniem radia i telewizji, w czym bez wątpienia pomogła mu pokaźna suma zgromadzona na koncie bankowym. Do tej pory udało mu się zebrać na kampanię ponad 60 milionów dolarów (z czego 17 z własnych środków) – więcej niż jakiemukolwiek Republikaninowi w historii. W większości spraw ma poglądy konserwatywne, choć na ich tle wybija się jego troska o środowisko naturalne: popiera korzystanie z alternatywnych źródeł energii i ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Z drugiej strony jest jednym z najgorętszych orędowników amerykańskiej obecności w Iraku i wysłania tam kolejnych żołnierzy, co obecnie nie jest postulatem mogącym porwać tłumy.