USA 2008 - wybory prezydenckie w Ameryce. Demokraci i Republikanie. Kandydaci: Barack Obama i John McCain. Informacje, analizy, newsy. Kampania, prawybory, wybory w Ameryce.
wtorek, 03 lutego 2009

Nowy prezydent Stanów Zjednoczonych ma już blisko dwa tygodnie rządów za sobą. W związku z tym dziś zamieszczamy ostatni wpis na blogu USA 2008. Przez piętnaście miesięcy relacjonowaliśmy dla Państwa przebieg kampanii, opisywaliśmy sylwetki kandydatów, pisaliśmy o tym, co piszą inni oraz dzieliliśmy się naszymi spostrzeżeniami i poglądami. W ciągu tego czasu opublikowaliśmy kilkaset wpisów.

Mamy nadzieję, że blog USA 2008 spełnił Państwa oczekiwania. Z dużym entuzjazmem czytaliśmy Państwa komentarze pod naszymi tekstami, nawet te krytyczne, ponieważ nadawały one sens naszej pracy. Dziękujemy za te piętnaście miesięcy spędzonych z nami. Nie mówimy „Żegnajcie!", ale „Do zobaczenia!" – zamierzamy odpocząć, a potem zainicjować nowe przedsięwzięcie, o którym powiadomimy za pośrednictwem blogu.

poniedziałek, 02 lutego 2009

I traveled to DC to witness the inauguration. It was the most incredible event I had ever experienced, rivaling only watching the news on the evening of November 4th, 2008. For those who aren't familiar with the National Mall, it's a large strip of land, 2 miles long, devoted to the Capitol and national monuments. At one end sits the Capitol building, upon the steps of which Barack Obama was sworn into the presidency. There is a large arc-shaped pool that sits in front of the Capitol, a memorial to former president Ulysses S. Grant. Beyond the pool there is a series of large square grassy areas, separated by streets. Farther back is the grand Washington Monument. The WWII Memorial and Reflecting Pool lie between the Washington Monument and the Lincoln Memorial.

I walked all over the city on Monday before the inauguration. Already the city was beginning to swell with people, and I have never seen more people wearing Obama buttons than I did while I was there. Lines to buildings for the House of Representatives and Senate flowed from every entrance, wrapping around the buildings and down the streets. Most people lucky enough to get a ticket had to pick it up at their Congressperson's office, and so the lines at times were hours long. There must have been hundreds of vendors selling everything Obama: buttons, shirts, hats, mugs, blankets, hand puppets. Restaurants had two hour waits. Police officers had to direct heavy backed up traffic so that the crowds of people weren't threatened by the scores of charter buses pouring into the city.

This entire expanse, all 2 miles long, was filled with people on Tuesday morning. I was staying at a friend's house in DC, six stops away on the Metro (subway) from the city center. I entered the Metro at 4:30am, and within three stops on the way to the city, the subway cars completely filled up. DC was smart enough to run the Metro system from 4:00am to 7:00pm Tuesday on a rush-hour schedule. Even at 5:00am, the city center station was completely packed with people. I had an actual ticket to the swearing-ceremony, so as soon as I left the subway I ran to the entrance gate for my type of ticket. There were hundreds of people there already. It was still completely dark outside, and the wind chill dropped the temperature below -11 degrees Celsius.

The inauguration of Barack Obama
The crowd in the National Mall listens to State of the Union Address

We waited for over three hours to get into the secure perimeter. We were scanned, our bags were searched, and then we ran to get the best spots we could. This particular crowd had silver tickets, which were the farthest and most abundant of all the tickets given out. We were allowed to stand just behind the Grant Memorial Pool. We waited another two hours in the bitter cold, facing the front of the Capitol as it filled up with the lucky people who got seated tickets. As for those without tickets, they filled in the rest of the mall behind the silver section. There was no line for security screening, but they also could barely see the capitol building. Wisely, to keep the crowds happy, massive TV screens, or "jumbotrons", had been set up all along the length of the mall. It provided a constant high-quality video feed of the events happening right on the Capitol steps, as well as the different past and current members of Congress, the White House cabinet & staff who were walking around inside the building on their way out to the steps. As then-current President Bush made his entrance, the entire crowd booed loudly. They also booed when then-current Vice President Cheney appeared, as well as Senator Joe Lieberman. Loud cheers erupted everywhere as such Democratic leaders as Bill and Hillary Clinton, Nancy Pelosi and Diane Feinstein appeared. Colin Powell got a huge cheer as well. Of course, the biggest cheers were reserved for Michelle, Malia, Sasha and Barack Obama. The crowd around me was happy. People cracked jokes; they shared stories about their involvement in the campaign. Complete strangers could strike up conversations with anyone around them. Everyone was there to witness history, and we all felt a bit of ownership in making this event come to pass.

The San Francisco Boys & Girls choruses started singing sometime after 10am. During lulls in the program, the crowd would start up spontaneous chants of "Obama". The highlight of the program was of course the oaths of office for Joe Biden and Barack Obama, separated by beautiful music from some of the best musicians in the world.

If you watched President Obama take the oath, and you saw both him and Chief Justice Roberts stumble, let me make something clear. If you haven't heard already, it was Chief Justice Roberts who twice incorrectly said the oath, and President Obama caught the mistakes and waited for Roberts to correct himself. It's a pity that the ceremony wasn't absolutely flawless, but the beauty and the historic occasion filled the moment so breathtakingly that there was no room for disappointment.

President Obama then delivered his inaugural speech, which is basically a State of the Union Address that happens to fall on an election year. It soared in parts, and sobered in others. Every country in the world understands that the global economy is at a low point. There's so much work to do, and Obama's speech explained his dedication to stemming and reversing the factors that brought us here. It made me proud. As an American citizen, it has been hard these past eight years to reconcile natural patriotism with the images from Abu Ghraib and the stories from Gitmo. Now we're a country of laws again, and principles, and real leadership, and I can't tell you how excited I am. We're back!

The inauguration of Barack Obama
People sliding on the Grant's Pool

Back to the inauguration: As his speech wrapped up, people were starting to discover that the huge pool in front of the Capitol was frozen solid. Once he finished and the following poet was done, giant exit maps went up on the jumbotrons and the crowd started to move in bulk toward the sides of the mall. An increasing number of people started slipping and sliding on the ice of the pool, as a way to pass time while hundreds of thousands rushed toward the subway. I stood for a while, watching the Capitol and the impromptu skaters underneath, and struck up conversation with a man standing near me. He had gotten his silver ticket by rushing into a Senate building that very morning and going into every senator's office until he found one with an unclaimed ticket. That's industrious. I bid him farewell and went to seek the subway. After 10 hours in the bitter cold, standing with no food, water, or bathroom, I was ready for a couch and hot chocolate. It was an incredible day.

Morgan O'Neill


niedziela, 01 lutego 2009

Pojechałam do Waszyngtonu, by na własne oczy zobaczyć inaugurację prezydenta Obamy. Było to najbardziej niezwykłe wydarzenie w moim życiu, porównywalne jedynie do oglądania wiadomości wieczornych 4 listopada 2008 roku. National Mall, to duży kawał ziemi, prawie 4 kilometry długości, poświęcony stołecznym i narodowym obeliskom. Z jednej strony zamyka go Kapitol, na którego schodach Barack Obama został zaprzysiężony na prezydenta. Znajduje się tam także wielka sadzawka w kształcie łuku – ku pamięci prezydenta Ulyssesa S. Granta. Za sadzawką znajduje się klika pasów zieleni oddzielonych od siebie ulicami. Jeszcze dalej stoi wielki Pomnik Waszyngtona. Natomiast Pomnik Ofiar II Wojny Światowej i Lustrzana Sadzawka (Reflecting Pool) leżą pomiędzy Pomnikiem Waszyngtona a Pomnikiem Lincolna.

Przespacerowałam się przez całe miasto w poniedziałek poprzedzający inaugurację. Już wtedy miasto zaczęło wypełniać się ludźmi. Nigdy nie widziałam tylu ludzi z przypiętymi znaczkami Obamy co wtedy. Kolejki do Izby Reprezentantów i Senatu wylewały się z każdego wejścia, zawijały się wokół budynków i w dół ulic. Większość osób, którym zostały przyznane bilety musiała je odebrać w biurze przydzielonego im Senatora, więc w niektórych kolejkach stać trzeba było godzinami. W mieście musiały być setki sprzedawców sprzedających wszystko z Obamą: znaczki, koszulki, kapelusze, kubki, koce, maskotki. W restauracjach dwie godziny trzeba było czekać na stolik. Policjanci musieli kierować ruchem, żeby przybywające zewsząd autobusy nie zagrażały tłumom ludzi.

Cały ten 4-kilometrowy odcinek był we wtorek wypełniony ludźmi. Zatrzymałam się u przyjaciółki w Waszyngtonie, sześć stacji metra od centrum. Weszłam do metra o 4.30 rano i już na trzeciej stacji do centrum wagony były całkowicie wypełnione ludźmi. Władze miasta były na tyle zapobiegliwe, że od 4 do 7 rano we wtorek ustawiły rozkład jazdy właściwy godzinom szczytu. Już o 5 stacja centralna była pełna ludzi. Ja miałam na szczęście bilet na ceremonię, więc gdy tylko wyszłam z metra pobiegłam do bramy wejściowej go odebrać.  Były tam już setki ludzi. Na dworze nadal było ciemno, a zimny wiatr sprawiał, że temperatura spadła poniżej -11 stopni.

Inauguracja Baracka Obamy
Zgromadzeni w National Mall ludzie słuchają wystąpienia nowego prezydenta - Baracka Obamy

Czekaliśmy ponad trzy godziny, żeby móc się dostać do strefy bezpieczeństwa, gdzie prześwietlono nas i przeszukano nasze bagaże. Potem pobiegliśmy zająć najlepsze miejsca jakie mogliśmy. Byłam w grupie, która posiadała srebrne bilety, które zapewniały miejsca najdalej i która byłą najliczniejsza. Pozwolono nam stać zaraz za Sadzawką Granta. Czekaliśmy kolejne dwie godziny na przenikliwym mrozie naprzeciw Kapitolu, który wypełniał się szczęściarzami, którzy dostali bilety z miejscami siedzącymi. Ci, którzy nie mieli żadnych biletów mogli stanąć za srebrnym sektorem. Nie musieli ustawiać się w kolejce do przeszukania, ale z ledwością mogli dojrzeć Kapitol. Ku zadowoleniu tłumu na całej długości parku zamontowano telebimy. Zapewniały ciągły przekaz video wysokiej jakości. Pokazywały byłych i obecnych członków Kongresu i Białego Domu, którzy wychodzili z budynku. Gdy ówczesny prezydent – George W. Bush pojawił się na schodach Kapitolu cały tłum zaczął buczeć. Z podobną reakcją spotkał się wiceprezydent Dick Cheney i senator Joe Liebermann. Za to aplauzem powitani zostali Bill i Hillary Clinton, Nancy Pelosi i Diane Feinstein. Równie radosne okrzyki powitały Colina Powella, ale największe wiwaty wznoszone były na cześć Michelle, Malii, Sashy i Baracka Obamy. Tłum wokół mnie był szczęśliwy. Ludzie żartowali, opowiadali sobie nawzajem o swoim zaangażowaniu w kampanię. Nieznajomi swobodnie nawiązywali dyskusje. Wszyscy byli tam po to, by być świadkami historii. I wszyscy czuliśmy, że mamy swój udział w tym wydarzeniu.

O 10 zaczął śpiewać Chór San Francisco Boys & Girls. Ale nie przeszkadzało to tłumom wznosić spontanicznych okrzyków Obama! Obama!  Kulminacyjnym momentem ceremonii było oczywiście zaprzysiężenie Joe Bidena i Baracka Obamy, pomiędzy którymi swój występ mieli najlepsi muzycy na świecie.

Jeśli oglądaliście Prezydenta Obamę składającego przysięgę i widzieliście jak on i sędzia Roberts mylą się, to pozwólcie, że coś wyjaśnię. Jeśli jeszcze nie słyszeliście, to sędzia Roberts pomylił się w tekście przysięgi, a prezydent Obama wyłapał błąd i czekał aż Roberts się poprawi. Szkoda, że ceremonia nie była pozbawiona pomyłki, ale piękno tej historycznej chwili odbierało dech w piersiach, więc nie było miejsca na rozczarowanie.

Następnie prezydent Obama wygłosił swoją mowę inauguracyjną, czyli State of the Union Address. Chwilami była podniosła, chwilami trzeźwo odwołująca się do rzeczywistości. Na całym świecie panuje kryzys gospodarczy. Jest tyle pracy. Obama w swoim przemówieniu zadeklarował chęć zahamowania i odwrócenia negatywnych procesów, które stoją u przyczyn kryzysu. Byłam dumna. Jako amerykańskiej obywatelce ciężko było mi przez ostatnie osiem lat pogodzić naturalny patriotyzm z obrazami z Abu Ghraib i historiami z Guantanamo. Teraz znów jesteśmy państwem prawa, zasad, prawdziwego przywództwa. Nie mogę wyrazić tego, jak bardzo jestem podekscytowana. Jesteśmy z powrotem!

Inauguracja Baracka Obamy
Ludzie ślizgający się po Sadzawce Granta u stóp Kapitolu

Wracając do inauguracji: w miarę wygłaszanego przemówienia ludzie zaczęli sobie zdawać sprawę, że gigantyczna sadzawka przed Kapitolem pokryta jest lodem. Kiedy Obama skończył i zakończyła się recytacja wiersza, na telebimach wyświetlono gigantyczne mapy opuszczenia parku. Wielkie masy ludzi zaczęły przemieszczać się ku wyjściom z National Mall. Coraz więcej osób wchodziło do sadzawki i ślizgało się na lodzie, by wypełnić sobie czas oczekiwania na swoją kolej, gdy inni podążali już w kierunku metra. Stałam jeszcze przez chwilę przyglądając się Kapitolowi i domorosłym łyżwiarzom. Rozmawiałam z nieznajomym mężczyzną. Dostał swój srebrny bilet tego wyjątkowego ranka. Chodził po biurach wszystkich senatorów, póki nie znalazł wolnego biletu. To jest dopiero wytrwałość. Pożegnałam go i poszłam do metra. Po 10 godzinach w siarczystym mrozie, na stojąco, bez jedzenia, wody i łazienki miałam ochotę na kanapę i gorącą czekoladę. To był niesamowity dzień…

Morgan O'Neill
sobota, 31 stycznia 2009

Pośród wielu decyzji, jakie zdążył podjąć już Barack Obama była autoryzacja nalotów bezzałogowych Predatorów na cele Talibów po pakistańskiej stronie granicy, o co Pakistan ma coraz większe pretensje (zapewne werbalne, gdyż po cichu przynajmniej ściska kciuki za powodzenie Predatorów).

W tej chwili uwagę nowego prezydenta skupia głównie kryzys gospodarczy, który każdego dnia zjada dziesiątki tysięcy amerykańskich miejsc pracy. Na Kapitolu trwają gorączkowe przygotowania gigantycznego planu pobudzającego gospodarkę, być może sięgającego nawet 900 miliardów dolarów. Demokratyczna większość w Kongresie, nad czym boleje na łamach New York Timesa David Brooks, wrzuca do planu rozmaite wydatki, w tej chwili absolutnie zbędne. Zdaniem Brooksa obecna propozycja tzw. stimulus package próbując rozwiązać wszystkie problemy na raz, żadnego z nich nie rozwiązuje dobrze.

Barack Obama
Nowy prezydent nie ma jednak komfortu Franklina Delano Roosevelta i nie może zająć się wyłącznie porządkowaniem własnego podwórka. Obama musi działać na wielu frontach jednocześnie. Do Davos nie pojechał, ale udzielił wywiadu telewizji al-Arabiya. Zostało to odebrane pozytywnie, jako próba wykorzystania ogromnego kapitału politycznego do poprawienia wizerunku Ameryki w oczach świata islamskiego. Jednak na Obamę nie leje się tylko lukier i za słowa wypowiedziane w al-Arabiyi spotkała go krytyka ze strony komentatora Washington Post Charlesa Krauthammera.

Publicysta krytycznie ocenia propozycję nowego otwarcia, opartego na wspólnych interesach i wzajemnym zrozumieniu oraz przywrócenia (...) szacunku i partnerstwa, łączących Amerykę ze światem islamu 20, 30 lat temu. Zadziwiające - pisze Krauthammer - w ciągu tych ostatnich dwudziestu lat - w okresie domniemanego ochłodzenia naszych stosunków i lekceważenia świata islamu - Ameryka nie tylko szanowała muzułmanów, ale wykrwawiała się za nich. Krauthammer przypomina zaangażowanie Stanów Zjednoczonych w pięć militarnych kampanii we wskazanym przez Obamę czasie, spośród których każda była związana - i prowadziła do - wyzwolenia wyznawców Allaha: Bośnia, Kosowo, Kuwejt, Afganistan i Irak.

Ameryka interweniowała także w Somalii, próbując pomóc głodującym mieszkańcom tego kraju. W ciągu ostatnich dwudziestu lat ten naród [Amerykanie - przyp. PW] zrobił dla cierpiących i uciskanych muzułmanów więcej niż jakikolwiek inny naród, muzułmański bądź nie-muzułmański, na świecie - pisze Krauthammer. Dlaczego więc przepraszamy? - pyta, adresując swoje uwagi do prezydenta Obamy. Pogląd Krauthammera jest mocno konserwatywny, jednak ma on sporo racji. Zwłaszcza europejskie interwencje - Bośnia i Kosowo - są dla Amerykanów powodem do dumy. Podobnie mogło być w Somalii, ale po rajdzie na Mogadiszu wycofali się oni z podkulonym ogonem.

Komentator Washington Post obawia się, że miękkość Obamy zostanie wykorzystana przeciwko niemu. Swój interesujący artykuł zamyka stwierdzeniem prezydenta Iranu Mahmuda Ahmadineżada, według którego poprawa stosunków ze Stanami Zjednoczonymi jest możliwa, jeśli Amerykanie przeproszą za 60 lat zbrodni i przestępstw przeciwko Iranowi. Trochę na zasadzie "podaj dłoń, a wezmą całą rękę".

Tym samym płynnie przechodzimy do Iranu, który stanowi dla Białego Domu twardy orzech do zgryzienia. Jerusalem Post cytuje słowa rzecznika Obamy, Roberta Gibbsa, który zapewnia, że: prezydent nie zmienił zdania i uważa, że powinien zachować wszystkie opcje. Tłumacząc z polskiego na nasze, opcja militarna nadal jest na stole i Obama nie zamierza z niej rezygnować. Ktoś pamięta jeszcze krytykę spływającą na Busha, gdy ten mówił o opcji militarnej i nie chciał jej wykluczyć? To było be. Teraz Obama nie wyklucza ataku na Iran, i na razie jest cacy. Ale to tak na marginesie, gdyż warto mieć wiele opcji, w tym ostateczną, gotowe do realizacji.

Tymczasem, na co zwraca uwagę Guardian, postępowanie nowej administracji, a Obamy w szczególności, powoduje napięcia wewnątrz irańskiego kierownictwa. Część establishmentu w Teheranie jest gotowa odmrażać stosunki z Ameryką, część nadal jest nieprzejednana i odrzuca taką możliwość.Warto również zwrócić uwagę na artykuł Sama Gardinera w Asia Times, w którym wskazuje na próbę zacieśnienia przez Rosję więzi z Iranem. W Moskwie mówi się o strategicznym partnerstwie, a wszystko kręci się wokół gazu ziemnego. Kreml dobrze wie, że Iran jest główną alternatywą dla Europy, jeśli ta chce uniezależnić się od rosyjskich dostaw błękitnego paliwa. Trzeba więc zdusić taką możliwość w zarodku.

Rosjanie wspierają irański program atomowy, budując elektrownię jądrową w Bushehr i dostarczając do niej paliwo, a także sprzedają Iranowi zaawansowane uzbrojenie, rakietowy system obrony powietrznej S-300. Irańczycy nie są jednak w ciemię bici i ostrożnie patrzą na rosyjskie plany. Teheran ma własne ambicje i, na co słusznie zwraca uwagę Gardiner, chce zbudować własną silną pozycję, a nie być cieniem Rosji.

Gardiner zwraca uwagę na jeszcze jedną bardzo istotną kwestię - przygotowywaną rosyjską narodową strategię bezpieczeństwa, która ma być przyjęta pod koniec lutego br. Dokument, bez wskazywania Ameryki z imienia wyraźnie pokazuje, że to właśnie Stany Zjednoczone będą głównym przeciwnikiem Rosji w najbliższej dekadzie. Zdaniem rosyjskich planistów, dekada ta upłynie pod znakiem walki o surowce energetyczne, a w regionie Bliskiego Wschodu i Azji Centralnej może wywołać konflikt militarny. Jak można się domyślać, także konflikt między Stanami Zjednoczonymi a Rosją.

Relacje z Rosją i Iranem są dla Ameryki bardzo istotne. Obama musi znaleźć sposób na rozbicie cichego sojuszu Moskwy z Teheranem, spróbować odmrozić stosunki irańsko-amerykańskie oraz, ale o tym już wielokrotnie wcześniej pisałem, doprowadzić do rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Bardzo osłabi to pozycję Iranu w regionie, co może ułatwić Obamie zadanie wymienione jako drugie w powyższym wyliczeniu. Z najbardziej palących spraw jest jeszcze Afganistan i Pakistan, który jest państwem w dużej mierze wirtualnym. Trudno uwierzyć, aby poprawa sytuacji w Afganistanie była możliwa bez naprawy sytuacji w Pakistanie, ale Stany Zjednoczone nie mają wyjścia.

Change we can believe in - nawet jeśli nie wierzymy, Obama wierzyć musi. I musi działać.


Piotr Wołejko

autor Dyplomacji - blogu o polityce międzynarodowej


piątek, 30 stycznia 2009
Powie ktoś - no dobrze - ograniczono ofiary cywilne, ofiary wojskowe, spada ilość ataków na wojska koalicji i infrastrukturę rządową, ale przecież największym zagrożeniem dla Iraku jest jego niestabilność etniczna i wyznaniowa. Czy gdy Amerykanie z Iraku wyjdą nie nastąpi rozpad państwa na 2 lub trzy składowe? I tu niespodzianka, gdyż jeśli chodzi o przemoc na tym tle dane są jeszcze bardziej optymistyczne. Gdy porównamy ilość ofiar nienawiści etnicznej i religijnej okaże się, że najwięcej, prawie 2100 było zabitych w grudniu 2006 r. Między czerwcem 2006 a czerwcem 2007 ich ilość ani razu nie spadła poniżej liczby 1000 miesięcznie. Ile jest teraz? Dane za okres od maja do czerwca 2008 wskazują iż... najwyżej kilkanaście miesięcznie. Oznacza to praktyczną eliminację wzajemnych aktów wrogości, co częściowo na pewno wynika z konieczności skoncentrowania się rebeliantów na walce z siłami koalicji i rządu irackiego, jednak pokazuje w praktyce jak wiele udało się osiągnąć Amerykanom, nawet uwzględniając tylko rok zeszły (wyjątkowo spokojny) spadek wynosi 96%. Przez cały rok 2008 liczba ofiar nie wzrosła ponad 200 miesięcznie. W Bagdadzie ostatni raz było tak spokojnie na początku roku 2004.
Co na to ludność? Ludność to dostrzega co widać w stopniowej zmianie nastrojów na korzyść koalicji, a zwłaszcza nowych władz irackich. Według danych za sierpień 2008 73% Irakijczyków postrzegało swoją najbliższą okolicę jako spokojną, 48% stwierdzało, że spokojna jest cała prowincja, a 21% że cały kraj. Jednocześnie 91% uważało, ze sytuacja bezpieczeństwa się nie pogorszyła lub że się poprawiła (79% dla całego Iraku), 37% postrzegało podróżowanie jako bezpieczne. 65% czuło się bezpieczniej, gdy są w pobliżu były siły irackie, 41% postrzegało rząd iracki jako efektywną władzę zaś 44% uznawało Irak za ustabilizowany (16% wzrost w porównaniu z listopadem 2007). Dodatkowo 68% obstawiało zwycięstwo armii irackiej w walce z terrorystami, a 58% uznawało, ze policja zwalczy przestępczość. Wysokim zaufaniem armię i policję iracką darzyło odpowiednio 85 i 81% badanych. Zaufanie do sił międzynarodowych miało 24%, do grup zbrojnych i milicji zaś zaledwie 11%.

Biorąc pod uwagę fakt, że ciągle rośnie liczebność armii irackiej i irackiej policji, ciągle szkoli się nowe oddziały, wyposaża w sprzęt itd. jasnym jest, że zarówno zaufanie jak i możliwości operacyjne tych sił będą sukcesywnie wzrastać. Gdy połączy się to z małym zaufaniem dla wojsk koalicji i zdecydowaną poprawą bezpieczeństwa w całym Iraku jasnym staje się powoli dla każdego logicznie myślącego człowieka, że jedynym sensownym ruchem w tej sytuacji będzie właśnie to co zamierza przeprowadzić Obama. Już teraz można zaryzykować stwierdzenie, że Amerykanom udało się częściowo wygrać wojnę w Iraku, gdyż do pewnego stopnia osiągnięto cele strategiczne. Jeśli w miejsce dotychczasowych sił amerykańskich wprowadzi się siły irackie (w tym również siły antyterrorystyczne, których ma być 5,4 tysiąca oraz CSWAT - kolejne 3 tysiące ludzi) jasnym stanie się, że liczba ataków na wojska amerykańskiej jeszcze bardziej spadnie, gdyż przestaną one być postrzegane jako okupant. Dużo jaśniejsze staną się amerykańskie intencje zaś sama walka utraci sens. Jeśli siły irackie zaopatrzy się odpowiednio w sprzęt i wyszkoli się ludzi zdolnych do jego obsługi to sytuacja bezpieczeństwa dojrzeje do tego, aby przekazać większość odpowiedzialności za Irak samym Irakijczykom. Już teraz szykowane są ogromne kontrakty mające wyposażyć siły irackie we wszystko, co jest im niezbędne, co w znacznej części odbywać się będzie nieodpłatnie.

Reasumując - wycofanie USA z Iraku nie tylko jest możliwe, ale w obecnej sytuacji jest jedynym możliwym rozwiązaniem. Nie stworzy to próżni bezpieczeństwa, nie doprowadzi do rozniesienia Iraku przez wewnętrzne antagonizmy, nie należy się też tego obawiać. Ta wojna pochłonęła już dosyć ofiar, sił i środków aby ją kontynuować, zwłaszcza że wsparcia potrzebuje zarówno gospodarka w recesji jak również siły amerykańskie w Afganistanie, gdzie sytuacja jest dużo mniej stabilna. W tej sytuacji Obama nie tylko może wywiązać się ze swych przedwyborczych obietnic, ale na dodatek nic nie stoi na przeszkodzie aby z Iraku wycofać się z twarzą i bez wywoływania niepotrzebnych napięć na całym Bliskim Wschodzie. Jeśli do wycofania wojsk prezydent elekt dorzuci trafne decyzje antykryzysowe, to niewątpliwie będzie miał ogromne szanse przedłużyć swe rządy w Białym Domu o jeszcze jedną kadencję.

Osoby szczególnie zainteresowane sytuacją w Iraku odsyłam do raportów Departamentu Obrony USA, zwłaszcza zaś do szczegółowego raportu z września 2008 opracowanego na potrzeby Kongresu USA.

Paweł Adamiec
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 94



Creative Commons License
Teksty są dostępne
na licencji Creative Commons
Uznanie autorstwa 2.5 Polska

Tłumacz z nami
WE the Media (2004) -
słynny manifest dziennikarstwa obywatelskiego Dana Gillmora.
Maciej Lewandowski

Powered By
Sponsored By
Digital Camera